Blog

 

 

Hoe bijzonder kan een afscheid zijn…

Het is een zonnige dag in mei. Op mijn Whatsapp krijg ik een bericht binnen dat er voor mij een goede bekende stervende is. De familie wil graag dat ik hen begeleid en de vraag is of ze mij mogen bellen. Er is geen moment van twijfel, natuurlijk mogen jullie mij bellen, dag en nacht. En ik sluit af met de familie sterkte te wensen. Het telefoontje dat hij gestorven is volgt al vrij snel. Rijdend naar voor mij een bekende plek gaat er van alles door me heen. Heel sterk voel ik dat een uitvaart op de boerderij wel heel mooi zou zijn. Ik parkeer mijn auto op het erf en loop naar binnen waar ik word ontvangen door veel bekende gezichten. Tijdens het gesprek wordt al snel duidelijk dat meneer thuis wil blijven en dat het mooi zou zijn wanneer de afscheidsviering gehouden kan worden in het dorp. Het dorp waar hij geboren, getogen en gestorven is. Een dierbare plek. Ook wordt verteld dat de boerderij al vele generaties in de familie is en hij ook op deze plek is geboren. Veel verdriet maar vooral ook vreugde is er gedeeld. Veel feesten werden er gehouden in een tent op het erf. Mijn hart maakt een sprongetje, zou mijn gevoel wat ik had op de weg naar hen toe uitkomen. Is het mogelijk om het afscheid op deze plek, in een tent te realiseren? Het weer is warm, er is een kans op onweer. Is er een mogelijkheid om bij slecht weer uit te wijken naar een plek op de boerderij?  Ja daar zou een schuur op het erf voor gebruikt kunnen worden. Er zijn dus geen redenen om het afscheid niet plaats te laten vinden op deze dierbare plek. Het afscheid mag en kan hier plaatsvinden. Een grote tent wordt geplaatst in de wei tegenover de boerderij. Er volgen bijzondere dagen. Samen zijn er prachtige momenten. Momenten met een traan, maar zeker ook met een lach. De handen van zijn lieve vrouw, kinderen en kleinkinderen krijgen met verf een plaatsje op de kist. De bloemen op de kist komen uit zijn tuin, het bloemstuk is gemaakt door de familie. De genodigden brengen 1 fleurige bloem mee die geplaatst wordt in de melkbussen. Samen vormt dit een kleurrijk geheel naast de kist. En de kist wordt geplaatst in de tent, op houten schragen in het groene gras met achter de kist uitzicht op de wei. De zon schijnt de tent binnen. Vol trots op ons allemaal spreek ik het welkomstwoord uit waarna er prachtige verhalen en muziek volgen. Het moment van afscheid nemen  komt dichterbij. De kleinzonen brengen opa naar buiten, gevolgd door de vriendinnen die de melkbussen dragen. Opa wordt geplaatst onder zijn boom. Naast zijn boom staat zijn scootmobiel, het mandje gevuld met zijn rommeltjes en zijn favoriete kersen. De scootmobiel ook zichtbaar op zijn rouwkaart. Prachtig !

Het is tijd voor “De laatste groet”

Een begeleiding om nooit te vergeten, zo persoonlijk, zo het gevoel van “samen”. Dank je wel lieve familie voor het vertrouwen.

De foto is gemaakt door Nicole van Deezz fotografie en mag met toestemming van de familie geplaatst worden.

 

 

Verwondering, heeft mij de balans doen opmaken !

Na 3 jaar werkzaam te zijn in de uitvaart heb ik de afgelopen maanden voor mezelf de balans opgemaakt over wie ik ben als persoon, maar ook hoe ik werk als uitvaartbegeleidster. Toen ik in 2015 mijn opleiding afgerond heb ging ik aan het werk met een goede basis informatie en als grote voorbeeld mijn opleidster Geraldine. Haar verhalen tijdens de opleiding raakte mij keer op keer en ik dacht vaak “zo wil ik ook zijn, zo wil ik ook werken”. Wanneer nabestaanden je de eerste keer bellen neem je deze ervaring mee. En het voelde vanaf dag één goed. Toch ontwikkelt iedere uitvaartbegeleider zich op de manier die past bij hem of haar. Ben je werkzaam bij een grote organisatie kun je door je eigen inbreng veel betekenen voor de nabestaanden maar zijn er ook afspraken waar je je als uitvaartbegeleider aan moet houden. Als zelfstandige, zoals ik, heb je je te houden aan bepaalde wettelijke verplichtingen maar kunt daarnaast je helemaal afstemmen op de familie. Geen tijdsdruk, geen regeltjes van hogere hand. Tijdens mijn begeleidingen van de afgelopen jaren kom ik buiten het contact met de nabestaanden ook in contact met derden waarmee ik mooie gesprekken heb. Tijdens de gesprekken met deze derden stel ik vragen en vertel ik over mijn begeleiding van de uitvaart waar ik mee bezig ben. Vaak ervaar ik tijdens deze gesprekken verwondering. Voor mij dingen zo vanzelfsprekend zijn voor andere niet altijd te begrijpen. Als collega’s zullen jullie nu denken, wat doet zij dan wat wij niet doen. Want geloof me, er zijn zoveel super collega’s, die werken vanuit alle liefde en vanuit hun hart. Ik ben echt daarin niet anders dan andere. En om eerlijk te zijn, weet ik het ook niet. Daarom waarschijnlijk ook de verwondering ! Dit heeft mij de afgelopen maanden aan het denken gezet. Waarin wil en mag ik mijzelf veranderen of aanpassen. Investeer ik niet teveel tijd in mijn families. Moet ik meer loslaten en aan de familie overlaten. Om voor mezelf daar antwoorden op te krijgen heb ik goed gekeken naar mijn manier van werken en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik helemaal niets wil veranderen. Dat betekende ook dat ik goed moest kijken hoe ik meerdere nabestaanden zou kunnen begeleiden in 1 week. Mijn manier van werken betekent ook “nee” leren zeggen. 1-2 Begeleidingen per week is voor mij het maximale. Dan kan ik er helemaal zijn voor “mijn familie” Daarna moet ik families verwijzen naar een collega. Hoe lastig dit ook is, ik kan bij meer begeleiding niet meer werken op de manier zoals ik wil, maar ook niet op de manier die misschien wel verwacht wordt. Ik heb 2 collega’s waar ik alle vertrouwen in heb. Zij nemen de begeleiding dan volledig over. Op de manier die bij hen past, met liefde en vanuit hun hart.

Het voelt goed om op deze manier de balans op de maken. Iedere uitvaartbegeleider werkt zoals bij hem of haar past. Ik, Sebyl, de persoon achter mijn mooie bedrijf Sterrenregen weet dat dit mijn manier is en dat voelt goed.

 

Een bijzonder moment uit het leven van mij als uitvaartbegeleidster. Een moment wat ik met toestemming van de familie met u mag delen. 

 

bloemen-op-vensterbank

Het speciale plekje in huis…..

Probeer het je eens voor te stellen. Je besluit om een uitvaartbegeleider te bellen om je laatste wensen te bespreken. Welk gevoel roept dit bij je op?  Voelt het spannend, voelt het normaal, voelt het angstig of geeft het een speciaal gevoel. Allemaal gevoelens die ik me kan voorstellen wanneer iemand de telefoon pakt en mijn nummer kiest om te vragen of ik wil komen om de wensen op papier te zetten. Soms zijn deze gevoelens een reden om maar niet na te denken over een voorregeling. Welke gevoelens het ook bij je kan oproepen een voorregeling kan je huidige gedachte over je uitvaart veranderen. Een aantal maanden geleden werd ik gebeld door een mevrouw. Zij kende mij van gezicht en verhalen. Zij wilde samen met haar man de wensen voor de uitvaart op papier zetten. “Dan was het maar geregeld voor als er iets zou gebeuren”, was haar reden. Gastvrij werd ik op een avond ontvangen. Haar man opende de deur. Ik merkte al snel dat hij wat rustiger en terughoudender was dan zijn vrouw. Ik kon me zo voorstellen dat zijn vrouw het voortouw had genomen voor deze avond. Onder het genot van een kop koffie raakten we in gesprek. Tijdens een voorregeling neem ik de tijd en vaak is het een avond vol verhalen over het leven van de mensen. Wanneer ik het wensenformulier tevoorschijn haal is er voor mij al vaak veel duidelijk. Stap voor stap nam ik deze avond de vragen op het wensenformulier door.  Toen ik bij de vraag kwam waar de opbaring plaats zou vinden, thuis of in een uitvaartcentrum/aula was meneer heel stellig. “Doe mij maar naar een uitvaartcentrum. Dat thuis opbaren zie ik niet zitten”. Mevrouw daarentegen had een hele andere insteek. Zij wilde graag thuis, geen enkele twijfel. Haar vraag was enkel ,is dit wel mogelijk  in ons huis? Opbaren thuis is bijna altijd mogelijk was mijn antwoord. Waar zou u dat dan willen? Mevrouw gaf aan met mij de mogelijkheden te bekijken binnen en rondom het huis.  De avond vorderde, de wensen kwamen op papier. Het was een warm, persoonlijk gesprek.  Toen alle wensen waren opgeschreven en ik op het punt stond om afscheid te nemen van deze mensen wilde meneer uit het niets nog iets kwijt. “Sebyl, wanneer ik overlijd wil ik voor het raam liggen, rolluiken dicht, bloemen op de vensterbank”. Vol verbazing keek zijn vrouw hem aan. “Dat meen je niet , hoe is het mogelijk”, zei ze met een glimlach. Het plekje in huis werd ineens een bijzonder plekje.

 

 

 

 

 Zijn laatste wens……..

20160325_141601Hoe zal het voelen wanneer je weet dat het einde nadert, hoe zal het voelen wanneer je zelf aangeeft dat je wilt praten, praten over je uitvaart. Hoe zal het voelen wanneer je aangeeft dat je wilt spreken met een uitvaartbegeleidster die je kent. Dit overkwam Tonnie,  een man waarmee ik jaren geleden een gesprek had in de kantine van de voetbalvereniging, een gesprek waarin ik aangaf dat ik me zorgen maakten over zijn gezondheid. Toen nog geen diagnose. Een man die zijn dochters vroeg om mij te bellen omdat hij zou sterven, hij wilde zijn laatste wensen bespreken.

In maart van dit jaar kwam deze vraag. Er overviel mij een gevoel van dankbaarheid. Even ging ik terug in de tijd, ik herinnerde me nog zo goed ons gesprek wat we aan de bar hadden gevoerd.

Een aantal dagen later reed ik naar zijn huisje. De deur werd opengemaakt en ik werd ontvangen door twee dochters en hun papa,  Het voelde bijzonder om hier te zijn. Ik liep naar hem toe en deelde met hem mijn dankbaarheid in zijn vertrouwen. Er volgde een emotioneel gesprek, een gesprek over het leven en het overlijden. Zijn wensen werden besproken, allemaal te realiseren. Tot we kwamen bij de vraag welke locatie hij zijn avondwake wilde

Mijn gedachte dwaalde af. Wat zou voor  hem een mooie locatie zijn voor een avondwake. Ik kende hem vanuit de voetbal, hij was een van de gezichten in de kantine. Op vaste momenten schonk hij koffie tijdens en na de wedstrijden.

Zou ik de vraag durven stellen ? Mijn gevoel zegt …ja !

Tonnie…… zou je nog een keer naar de kantine willen van je club `t Peeske ? Het werd stil, ik zag de emotie op zijn gezicht………ja antwoorde hij, dat zou ik graag willen.

Ik keek de beide dochters aan, een avondwake bij de voetbalvereniging, zullen we dit proberen te realiseren?

En we konden het realiseren, samen met veel vrijwilligers bij de voetbalvereniging. En wat zo bijzonder was dat ik Tonnie voor hij stierf kon vertellen dat we zijn wensen allemaal konden realiseren.

Twee dagen later overleed Tonnie, een bijzondere man, zoveel gegeven aan zijn kinderen en kleinkinderen maar ook aan zijn vrienden en de Beekse voetbalvereniging.

Er volgde een week van mooie gesprekken met uiteindelijk een avondwake en crematieplechtigheid.Samen met familie en vrienden hebben we verhalen gedeeld, gedichten en muziek uitgezocht waarbij we keken naar de persoon Tonnie.

 Veel vrijwilligers van de voetbalvereniging bouwden de bestuurskamer om tot een ruimte waar mensen afscheid konden nemen en de kantine werd omgebouwd tot een ruimte waar de avondwake kon plaatsvinden.

Op vrijdagavond word Tonnie opgehaald door zijn vrienden van de kantine. We begeleiden hem met de rouwauto ,de familie achter de auto, zijn vrienden ernaast, ik ervoor.  Zijn vrienden in de kleding die ze droegen tijdens het vrijwilligerswerk in de kantine. Al lopend overviel me een gevoel van trots, trots op mezelf maar zeker ook trots op al deze mensen die dit afscheid mogelijk maakte . Op de route had iemand naast zijn huis zelfs een kaarsje gebrand, wat een warm gevoel.

Ik keek in de verte en zag de Nederlandse vlag en de vlag van het ’t Peeske half stok hangen. Kippenvel!  Via een haag gevormd door veel leden van ’t Peeske droegen we Tonnie naar de bestuurskamer. Symbolisch werd zijn kantinekleding bij hem neergelegd en daarna begon het afscheid nemen.

De kantine was helemaal vol, de kaarsen brandden op de bar. Na het afscheid nemen droegen zijn vrienden hem naar binnen. Het lijflied van ’t Peeske klinkt.

Zo heeft Tonnie het gewild waren mijn gedachte toen we hem begeleidde naar de plek voor de bar. Omringd door alle mensen die hem een warm hart toedragen.

Het werd een warme, persoonlijke avondwake, waarbij het applaus voor Tonnie niet ontbrak.

De herinneringen aan Tonnie leven voort. Zijn avondwake was een avondwake met een gouden randje, een avondwake waar het gevoel “samen” voelbaar was.

Het rode mutsje….

clouds-400x600Het is juni, de zon schijnt, mijn telefoon gaat. Peter is overleden , de familie vraagt of ik wil komen.Rijdend naar het huis van Peter gaat er veel door mijn hoofd. Maanden geleden hebben we zijn wensen besproken en nu is het zover. Samen met zijn familie zullen wij zijn laatste wensen vervullen. Ik stop voor zijn prachtige kleine huisje. De gordijnen zijn half gesloten. De voordeur wordt opengemaakt en ik kom via het gangetje in de huiskamer waar Peter op een bed ligt. Nadat ik eerst de familie heb gecondoleerd loop ik naar het bed en begroet ik Peter.  Een bijzonder moment. De herinneringen van ons laatste gesprek komen even boven. Peter heeft aangegeven dat zijn wens is om naar een uitvaartcentrum te gaan maar eerst zal ik hem verzorgen. Voor het zover is bespreek ik eerst met de familie hoe de laatste momenten met Peter geweest zijn om daarna de vraag te stellen of er iemand wil helpen met verzorgen. Ik voel de twijfel. Een gevoel wat ik heel goed kan begrijpen. Ik vraag aan de familie of ze liever buiten in de tuin willen wachten dan zal ik de eerste verzorging verrichten. Zij vinden dit prettiger.

Na de eerste verzorging  loop ik naar buiten,  vertel de familie wat ik gedaan heb en stel de vraag of iemand me wil helpen met aankleden. Een goede vriendin van de familie geeft aan dat zij dit graag wil en loopt met me mee naar binnen. Tijdens het verzorgen praten we over en met Peter. In een rustige, warme sfeer. Met respect kleden we Peter aan met de kleren die op het bankje liggen naast het bed.

Als laatste blijft een rood mutsje over. Een rood mutsje wat Peter vaak droeg, het mutsje wat meegaat op zijn laatste reis .

Ik pak het mutsje  en loop naar buiten. De partner van Peter, Wil,  zit in het zonnetje. Wil, zou jij het mutsje willen opzetten ? vraag ik haar. Zonder enige twijfel loopt zij naar binnen, gevolgd door Peter´s broer en schoonzus . Het rode mutsje wordt voorzichtig op het hoofd van Peter gezet .

Op dat moment zijn we samen, alle familieleden in het kleine kamertje. Een bijzonder gevoel overvalt me.

Als uit het niets vraag ik aan Wil, heb je niet een mooie deken waarmee we Peter kunnen toedekken? Ja hoor zegt Wil. Een prachtige blauwe deken met groen stiksel wordt van boven gehaald. Ik kijk naar de broer van Peter en vraag hem of hij wil helpen om Peter op de brancard te leggen. Samen tillen we Peter van het bed op de brancard en dekken hem toe met de prachtige deken. Het moment van afscheid nemen is aangebroken, we dragen samen Peter uit zijn huisje Een prachtig bloem wordt achtergelaten op het bed in de huiskamer, een prachtige bloem neemt Peter mee.

De rouwauto staat voor het huisje. Ik neem voor die dag afscheid van de familie. Loop naar de voorzijde van de rouwauto en knik naar de chauffeur. Rustig loop ik voor de rouwauto. Peter vertrekt voor de laatste keer uit zijn buurtje. Zijn familie achterlatend.

Het einde van een bijzondere dag